İnsanın hayatında önemli anlar veya süreçler oluyor bazen. O anlarda, "hiçbir şey eskisi gibi olmayacak" diyoruz da bazen eskisi gibi olmaya devam ediyor; sadece değişmesini umuyoruz. Ancak sanırım içinden geçtiğim şu süreçle ilgili "asla aynı olmayacak" diyebiliyorum. Aynı anda ben de umuyorum. Dernekte 1, UN'de 1,5 derken şu anki iş yerimde en uzun çalışmış olmanın verdiği bıkkınlık duygusu, her şeyi kötü ve çürüyen biçimleriyle görmeme neden olurken tam denk geldi aslında bu askerlik olayı. Her şeyden kurtulmalı bazen: aynılığın seni ruhsuz mekineye çevirdiği işinden, görmekten bıktığın arkadaşlarının değerini anlayamayacak dereceye çıkmış olan öznelliğin sınırlarını zorlamaktan, hep elinde olduğunu "varsaydığın" şeylerin ön kabulünden, aynı koşullarda aynı veya benzer şiddette tekrarlanan acıların hayatı yaşamanı engellemesinden ... Sıkıntı... Buydu beni şu maceraya gitmeye iten. Bir zamandan sonra her türlü şeye dayanmak zorlaşıyor; altında ezildi...
Şahsi düşünce akışım