2006 baharından beri yazmıyordum. Sanırım bir şeyleri somutlaştırmam gerekiyor yazarak. Söz uçucu ve düşüncelerimi bile unutabiliyorum, ki bu çok zor değil hafızamın kapasitesini düşünecek olursam. Yazı ise kendime bakmamın tek yolu belki de. Demek ki uzunca bir süre kendimi görmek istememişim; belki de göreceklerimden çekindim. Ne düşüneceğimi ben dahi bilmeyebiliyorum.
Son yazılardan beri yakın geleceğe yönelik pek çok öngörüm farklı sonuçlar vermiş hatırlayabildiğim kadarıyla. Sonraki 4 yıl içinde olacaklar listesi olsa en son tahmin edeceğim şey bir öğretmen olup Çalıkuşuculuk taklidi yapacak olmam olurdu. Kendini, kendi dışındakilere adayan idealist (idealist olmayan sözde idealist) tiplemelerin bende yarattığı korkunç itiş gücünü düşünecek olursam hiç bana göre bir iş değildi. Kendinden başka kimselere ve ayrıca kendine katlanamayanların anlayabileceği bir durum sanırım. Göz ardı etmek istediğim bir şeydi bu esasta. Planların yıkılmaya mahkum olduğu bir dünyada, bunların ne kadar komik sonuçlandığının göstergesi benim için. yine de plan yapmak iyidir bence:) Bir süre oyalıyor insanı.
Her zaman aşırı duygusal yüklemelerin beni patlmasına ramak kaldığı zamanlarda bloglara dökülüyorum sanırım. Bu duygusal yüklenmeler nedense hep bir insan ile ilişkili oluyor tabi:) Hayatın her alanı duygusal ne de olsa; para bile çok duygusal. O bakımndan finans, borsa,sayısal bile duygusal olabilir. Konuyu indirgiyorum: DİKKAT İNSAN VAR. Son ciddi olmayan yazışım 2007 kışı olduğuna göre 2 sene geçmiş; çok gayrıciddi olduğu için onu yukarıda saymadım. Sayılmaz bana ne:) Bu da şu anlama geliyor (illa açıklama yapmazsam anlaşılamayabilir çekincesi duyuyorum sanırım) 2 senedir bir "insan"a karşı duygusal manyaklık (aşk mantıksızlığın en güzel temsilcilerinden) beslememişim. Şu anda epey besili hale geldi. Her gün, her an besliyorum da doğuşuna yönelik zaman veremiyorum. Plan dahi yapamicam; o kadar belirsiz; içimde biriken gaz duygusu patlatıyor. Ben de buraya zıcharaktan bu duygulardan kurtulmaya çalışıyorum.
Bugüne kadarkilerin en ilginci bu. Boynum ağrıdı; daha yazacak çok şey var da yazamıyorum; çünkü boynum çok ağrıyor. Boynum, aşkımı yendi yani işe bak.
Son yazılardan beri yakın geleceğe yönelik pek çok öngörüm farklı sonuçlar vermiş hatırlayabildiğim kadarıyla. Sonraki 4 yıl içinde olacaklar listesi olsa en son tahmin edeceğim şey bir öğretmen olup Çalıkuşuculuk taklidi yapacak olmam olurdu. Kendini, kendi dışındakilere adayan idealist (idealist olmayan sözde idealist) tiplemelerin bende yarattığı korkunç itiş gücünü düşünecek olursam hiç bana göre bir iş değildi. Kendinden başka kimselere ve ayrıca kendine katlanamayanların anlayabileceği bir durum sanırım. Göz ardı etmek istediğim bir şeydi bu esasta. Planların yıkılmaya mahkum olduğu bir dünyada, bunların ne kadar komik sonuçlandığının göstergesi benim için. yine de plan yapmak iyidir bence:) Bir süre oyalıyor insanı.
Her zaman aşırı duygusal yüklemelerin beni patlmasına ramak kaldığı zamanlarda bloglara dökülüyorum sanırım. Bu duygusal yüklenmeler nedense hep bir insan ile ilişkili oluyor tabi:) Hayatın her alanı duygusal ne de olsa; para bile çok duygusal. O bakımndan finans, borsa,sayısal bile duygusal olabilir. Konuyu indirgiyorum: DİKKAT İNSAN VAR. Son ciddi olmayan yazışım 2007 kışı olduğuna göre 2 sene geçmiş; çok gayrıciddi olduğu için onu yukarıda saymadım. Sayılmaz bana ne:) Bu da şu anlama geliyor (illa açıklama yapmazsam anlaşılamayabilir çekincesi duyuyorum sanırım) 2 senedir bir "insan"a karşı duygusal manyaklık (aşk mantıksızlığın en güzel temsilcilerinden) beslememişim. Şu anda epey besili hale geldi. Her gün, her an besliyorum da doğuşuna yönelik zaman veremiyorum. Plan dahi yapamicam; o kadar belirsiz; içimde biriken gaz duygusu patlatıyor. Ben de buraya zıcharaktan bu duygulardan kurtulmaya çalışıyorum.
Bugüne kadarkilerin en ilginci bu. Boynum ağrıdı; daha yazacak çok şey var da yazamıyorum; çünkü boynum çok ağrıyor. Boynum, aşkımı yendi yani işe bak.
Yorumlar
Yorum Gönder